Złocisty piasek, palące słońce za dnia, a wieczorem w czasie pogawędek przy świetle księżyca i pieczonej kiełbaski, można było poczuć chłód ciągnący od piasku zmieszany z przyjemnie ciepłym powietrzem rozgrzanym za dnia … o tak, to wszystko wskazuje na Pustynne Miraże- cykl zabaw, tańców, śpiewu, muzyki oraz prezentacja regionalnych jak i afrykańskich klimatów. Po raz drugi Afrykańskie Koło Naukowe miało przyjemność wziąć udział i zaprezentować się w czasie trwania tej trzydniowej imprezy. Pierwszy dzień zabaw miał miejsce w Olkuszu w Muzeum Afrykańskim, a dwa kolejne dni na Pustyni Błędowskiej.

Naszą wyprawę zaczęliśmy od Olkusza, do którego dotarliśmy w piątek. Pogoda nie zapowiadała się najlepiej. Z nieba lały się strugi deszczu, a wycieraczki w busie jak i w samochodzie nie nadążały ze zbieraniem wody z szyb. Ale mimo tak mokrego i burzowego początku, słońce zagościło na niebie na kolejne dwa dni. My, nieugięci członkowie Koła, w samym środku wakacji i pięknego polskiego lata, ruszyliśmy na podbój zarastającej już, ale wciąż urzekającej swoim pięknem pustyni. W pocie czoła i przy niemal 30-stopniwej temperaturze, prezentowaliśmy nieznane i niezasłyszane jeszcze przez wielu oblicze afrykańskiej sztuki, kultury oraz muzyki.

W czasie Pustynnych Miraży Filip Kitundu wraz ze swoją dzielną ekipą (Izą Gamba – Baussa oraz Natalią Czopek) uzbrojoną w wałki, miksery, olbrzymie garnki i co najważniejsze cierpliwość, prezentowali potrawy wschodnio-afrykańskie. Po spędzeniu długich godzin w kuchni i przyrządzeniu wielu specjałów, podbili podniebienia ludzi przybyłych na Pustynię. Przygotowali takie pyszności jak: Bhajia (ziemniaki marynowane w mące soczewicy/ ciecierzycy ze szpinakiem), Chapati (placki wschodnio-afrykańskie), Kachumbari (sałatka jarzynowa po tanzańsku), Samousa (pierogi nadziewane mięsem lub ziemniakami w stylu wschodnio-afrykańskim), Maharage kwa mchuzi wa nyanya (fasola w sosie pomidorowym), Kuku (kurczak marynowany w przyprawach), Pilau (ryż w mięsem i przyprawami), Kaimati (pączki), Fruit Salad (sałatka owocowa).

 

Pokaz oraz poczęstunek potraw odbywał się przez dwa dni, najpierw w Muzeum Afrykańskim w Olkuszu przy rytmach bębnów, a kolejno na palących piaskach pustyni.

 

Nie zapomnieliśmy również o zaprezentowaniu mody afrykańskiej. Wszystkie ubiory, które przepełnione były kolorami i rozmaitymi wzorami, zaprojektowane zostały przez Yuga Baussa. Fantazyjnie ubrane modelki oraz modele w osobie Thiery i Filip, oczarowali zebraną widownię. Przy specjalnie postawionym namiocie, gdzie urzędował Thiery Mulunda, na czas Pustynnych Miraży, można było podziwiać a także kupić piękne chusty, które zostały specjalnie sprowadzone z Konga oraz Kenii.

Pustynne wiatry niosły również daleko głos naszej młodej i bardzo dobrze zapowiadającej się artystki, Oli Kopyto. Można ją było usłyszeć dwa razy w czasie imprezy. Zaśpiewane przez naszą koleżankę pieśni szybko zapadały w ucho, a niektórych widzów kołysały na piaskach pustyni. W jednej z części koncertu można było posłuchać nowo powstałego duetu: Oli i Yuga. Kto wie, może kiedyś założą własny zespół : )

Afrykańskie Koło Naukowe nie pominęło też tej najmłodszej części publiczności. Razem z Kamilą Grzybowską poprowadziłyśmy warsztaty plastyczne- dzieci (i nie tylko) miały możliwość wykonania afrykańskich masek, pejzaży z piasku czy też barwnych grzechotek. Na koniec prac plastycznych, wszyscy posiadacze zrobionych wcześniej „instrumentów muzycznych” wzięli udział w mini koncercie wtórując bębniarzom wybijającym rytmy afrykańskiego lądu.

W czasie Pustynnych Miraży nie zabrakło tańców. Każdy, kto miał na tyle siły, aby o 4:48 przywitać wschód słońca, bawił się cały sobotni wieczór aż do białego rana.

W czasie tych trzech dni było wiele atrakcji. Można było oglądnąć Fire show, posłuchać zespołu Tamtamitutu czy też Africa Vibe. Miał też miejsce Pustynny rajd konny, turniej siatkówki i piłki nożnej. Odbyły się próby konkursu pt.: „Rzut babą piaskową”. Zawody zostały odwołane, gdyż po jednym rzucie z „baby” wysypał się cały piasek. Prezentowano także regionalne potrawy z małopolski, a także rękodzieła zrobione z wikliny i innych materiałów. Wszystko to płynnie przeplatało się z przygotowanym przez AKoN programem. Mamy nadzieję, że za rok jeszcze raz będziemy mieć szansę zbliżyć ludzi do Afryki, do kultury, do ducha afrykańskiego lądu.